Archiv

ab 2010
2001-2009
1996-2000
1991-1995
1987-1990
1981-1986
1974-1980
 -Storia di un castello
 -Frisal, Frisal
 -Il pitschen prinzi
 -La Stria
  -Riunioni del mercoledì
 -Die Nonnen
 -Der Weg zur Höhe
 -Gö da cumün/Jedermann
 -Tier/Simulation
 -Verkauft
 -Frelimo – Moçambique
 -Üna festa pro Antonio
 -Szene für sechs Schauspieler


Saint-Exupéry/Gianotti: Il pitschen prinzi





1979  Rätoromanische Erstaufführung

 

Saint-Exupéry/Eingenproduktion

IL PITSCHEN PRINZI

Samedan, Lia Rumantscha, Giuseppe Lazzarini

 

Antoine de Saint-Exupéry: Il Pitschen Prinzi

Le petit prince, in der rätoromanischen Übersetzung von Not Vital und Jachen Curdin Arquint

Dramatisierte Fassung: Gian Gianotti

Theater mit Zuschauerwanderung in der Gemeinde Samedan

Premiere: 16. Juni 1979

 

 

Inszenierung und Ausstattung: Gian Gianotti

Herstellung der Bühnenfiguren und Grosspuppen, sowie Einrichtung der Bühnen und Spielorte:

Alle Mitspieler/innen, dazu Claudia Cantieni, Silvia Falett, Peider Frey, Arno Lazzarini, Brigitte Meyer, Jon und Mengia Semadeni, Margret Stocker, u.a.m.

 

 

Organisation:

Giuseppe Lazzarini, Gemeindepräsident

Gian Klainguti, Direktor Kantonalbank

Gian Leder, Direktor Verkehrsverein

 

 

Mitspieler:

Ruth Aeppli, Dani Badraun, Katrin Bebié, Uschi Breyer, Gian Denoth, Urs Frey, Madlaina Ganzoni, Ursina Gianotti, Ursina Grob, Hansjürg Hermann, Katrin Heyerick, Beatrice Hummel, Jolanda Knapp, Anna Maria Könz, Silvia Lieberherr, Frieder Neunhoeffer, Ida Nolfi, Annalise Preisig, Susi Schüeli, Dumeng Secchi

 

 

Mitspielende Kinder

1. Gruppe:

Heini Baumann, Curdin Caviezel, Duri Fliri, Ursina Lardi, Miriam Leder, Peldron Lobsang, Claudio Pedrett, Ursina Pedrett, Silvia Raisigl, Corina Ruinatscha, Piergiorgio Semadeni

 

2. Gruppe:

Roman Flurin, Claudia Höllriegl, Silvia Hummel, Dicki Lamdark, Riccardo Oswald, Thomas Portmann, Annja Sarasin, Prisca Sarasin, Andri Schmellentin, Claudia Schmellentin, Pascale Winkler

 

 

 

Ün salüd

 

Cun quista lavur, chars spectatuors, nu lessan nus be demuossar ün interess per la cultura e la lingua rumantscha, ma ün interess per la vita culturala umana insomma.

 

Il pitschen prinzi es dvantà per no dürant la lavur ün simbol dal tscherchar il minz da la vita, la sensibilità da l'amicizia. No lessan dar inavant quista experienza cha'l pitschen prinzi hat fat sün seis viadi tras la vita, sül muond.

 

"Eu nu d'eira bun d'incleger nöglia quella jada" (chapitel 8), disch il pitschen prinzi sur da seis prüm temp sün seis planet illa relaziun cun sia flur. Quai es stat il cumainzamaint dal viadi - la fin til porta usché inavant ch'el sa tscherner tuottafat libramaing la vita o la mort, qvd. el ragiundscha il plü ot stadium da libertà pussibel per l'uman.

 

El tschercha la mort il quel mumaint, na per finir ün svilup, ma per tuornar cun seis savair nov pro sia sia relaziun da partenza cun seis agen mond, e per permetter a sia idea ün svilup ed ün proseguimaint. Infin ch'el d'eira sün terra, d'eira el l'incorporaziun da si'idea. Pür cun sia mort pon oters lavurar inavant cun ella, cun sia idea da la vita, tilla viver. Quia es la mort pensada sco necessità per permetter vita: la mort sco fin parziala, eir scha düra per il singul schi positiva aint il svilup da la vita insomma. Üna persuna chi po tscherner libramaing invers tuot seis svilup e tuot sias relaziuns, independentamaing da possess e da temp, as rechatta illa situaziun da la pü ota libertà - eir sch'el tscherna la mort.

 

La conscienza e la sensibilità da vita creschan cun la lavur da la vita per tscherchar a sai svessa. La fin dad üna vita chi ha gnü sco minz il tscherchar il minz da la vita ("per tscherchar ün ami") e chi finischa per permetter cha eir oters possan profitar da quell'idea, es il punct culminant da l'existenza umana.

 

Cun quist salüd final nu vögl eu pledar per la mort libra, per il suicidi, ma eu vögl dar ün'impreschiun da la valur da la vita confruntada cun la mort. Il pitschen prinzi vain confruntà cun la vita - el as confrunta da per sai cun sia mort. Co ans confruntaina no cun nossa fin, cun la fin insomma, e co as müda in quel mumaint nossa relaziun cun la vita e cul futur?

 

Co, per exaimpel, educaina ün uffant da quia, uossa?

 

Gian Gianotti, mai 1979

 

 

 


 

 

 

 

Gian Gianotti, gian@gianotti.ch

Webdesign& Hosting: ICSurselva